Czymże jestem wobec bezkresnej miary wszechświata, otchłani nicości,
głęboka niczym najgłębsza głębina Wszechoceanu tego świata!..
Dajesz siłę, by wszystko trwało, dalej żyło, serce biło. Dzięki Tobie
jesteśmy i mamy siłę, by być.
Jak Cię zrozumieć istoto splątana w sieci gęste wrażeń, setek
impulsów, marzeń, będąca jednocześnie marą senną powstającą w snach
trudzących, lecz nieprzespanych z powodu złożoności Twej konstrukcji, a
jakże skomplikowanej, niczym nierozwikłany węzeł naszych marzeń
najskrytszych.
Jestem podróżnikiem. Z obcego świata, na obcej ziemi, jednak Ciebie
jedną pragnę, potrzebuję, znam.
Niczym źródło niewyczerpane, a wciąż młode, wciąż bijące, znajdujemy
Twe ujście przypadkiem, w trakcie naszej męczącej wędrówki przez życie,
myśląc, że to już koniec i zrezygnowanym nagle znajdować źródło w
momencie ostatnim, by zorientować się, że to tak naprawdę początek -
początek końca, bo po wodzie z Twego źródła usycha się z pragnienia i
pragnąc Cię więcej, wciąż wyczekując, tęskniąc. Je ne compend pas…
Jesteś lekarstwem na wszelkie choroby, strapienia, dolegliwości,
smutki, żale, płacze. Jesteś cudowną receptą na wszystko, a mimo tego
na Ciebie lekarstwa nie ma…
Ja wiem, że Ty wiesz, że ja wiem, że Ty wiedząc, iż Twa wiedza jest
potężna i nieskończona, niczym bezmiar Twego działania, Twej siły
przenikającej każdy zakątek ludzkiej duszy, jej pragnień Twego
delikatnego dotyku niczym chłodny powiew bryzy morskiej, gdy wpatruję
się w twe oczy – ich głębię, ich toń…
Oui. Non.
Ale zaufaj. I nie przestawaj. Zawładnij Swą mocą mój umysł, me ciało
spragnione potęgi Twej siły, Twego tchnienia. Ja umrę, a Ty wciąż
będziesz, gdyż jesteś niczym gwiazda na niebie, która tam, daleko, być
może już zgasła, umarła, lecz dla nas, tu na ziemi wciąż jeszcze jasno
świeci, mimo że jej tak naprawdę już nie ma…