Wśród łanów zbóż

Czerwony mak tkwi

Wśród łanów dusz

Znicz się tli

Na łące życia

Ku naszej pamięci

Której żniwa zebrała

Kosa śmierci …

Zapalam znicz i patrzę-
Jak rozpala się płomień,
A razem z tym płomykiem
Przychodzą setki wspomnień…
Maleńki płomyk w zniczu tli się.
Zanim człowiek na wieczność zaśnie,
Tak jak iskra w sercu
Tli się, coraz słabiej, gaśnie…
Każdy znicz na grobie
To jedna dusza, która tęskni.
Wspomnienia, które nosi w sobie
Słowa, które w gardle więzną…

Bliscy odchodzą w pamięci kolejny raz
Na wieczny sen,
Na wieczny czas…

autor: Monika Fiodorow

Jesteś sam
Choć jesteś wśród znajomych, kolegów
I śmiejesz się
Bo jest fajnie.
Jesteś z nimi
A każdy opowiada o sobie
Jakieś zabawne historie.
Śmieszne powiastki, przygody.
Śmiejesz się, bo śmieją się inni.
Inni się śmieją, bo tak wypada,
Bo jest to fajne.
Jesteś sam.
A każdy zajęty sobą
Gdy pytają się:
“Co słychać?”
Nie czekają na odpowiedź
Bo wiedzą, że “Po staremu”…
Jesteś sam.
Znajomi, koledzy
Często dzwonią do Ciebie
Spytać się, jak się czujesz,
Co u Ciebie nowego,
Aby pozdrowić Twą rodzinę.
Tak bezinteresownie całkiem,
Pytając przy okazji,
Czy masz pożyczyć stówkę?
Jesteś sam.
Nie, skądże.
Masz wielu przyjaciół-
Kumpli, z którymi chodzisz na piwo
Koleżanki, które przychodzą do Ciebie na kawę.
Bo Ty zapraszasz.
Plotkujecie, gadacie o bzdurach.
Wszyscy są zadowoleni,
Chwalą ciasto, prosząc o dokładkę.
Jesteś sam.
Dzwonisz do kumpla,
Tego z którym piwo piłeś
Poprzedniego razu.
Ty stawiałeś, bo przyjaźń ważna,
Ważniejsza niż pieniądze.
Dzwonisz do przyjaciółki
Której dałaś tę chińską filiżankę,
W której piła u Ciebie kawę
I tak podziwiała,
Będąc u Ciebie w gościnie.
W końcu wasza przyjaźń nie minie!
Jesteś sam.
Właśnie jest Ci smutno,
Masz problem.
Dziecko chore,
Kłopoty w pracy.
Chcesz pogadać,
Chcesz się spotkać,
Z koleżanką, przyjaciółką, przyjacielem.
Lecz nikt nie ma czasu-
No wiesz, praca, dom
Zielone Świątki, imieniny cioci czy porządki…
Nie jesteś sam?..
Monika Fiodorow

Trzeba marzyć, trzeba śnić
Trzeba spełniać swe marzenia
To, kim chcemy być
to sens naszego istnienia…

To jasny płomień, który świeci
W głębi naszego serca
Płomień, pełen nadzieji,
Promyk jasny szczęścia.

Jak odnaleźć w życiu szczęście
Jak odnaleźć swoje miejsce
Jak żyć, by pod koniec drogi wiedziec?
“Warto było żyć” – móc powiedzieć…
Monika Fiodorow

Wyobraźmy sobie Świat.
Świat – w odcieniach szarości.
Żadnego koloru, zero barw,
Dla nas, dorosłych, tak jest najprościej…

Im mniej kolorów, tym mniej emocji
- zostanie smutek, płacz i żal
Podaruj dzieciom trochę radości,
podaruj dzieciom Kolorów Czar!

Szara rzeczywistość, która nas otacza
Za bardzo na “dzień Dobry” dziś dziecko przytłacza…
To dziecko, małe, niewinne – cóż ono ludziom winne
że przyszło na ten Świat.
I wciąż ma za mało lat
aby zrozumieć, dlaczego los okrutny
Uczynił jego dzieciństwo okresem tak smutnym?..

Podaruj dziecku promyczek nadziei
Podaruj mu Swe serce
By uśmiechniętych dziecięcych buziek
Było coraz więcej…
Monika Fiodorow

Goniąc za tym, co niesie życie

Wciąż marzymy o czymś skrycie

Wciąż żyjemy marzeniami

Lecz tych marzeń nie spełniamy

Wciąż brakuje czasu, chęci

Z nadzieją sięgamy do pamięci

Że je, pewnie… kiedyś spełnimy,

Chyba, że już nie zdążymy …

autor: Monika Fiodorow

Radość życia.
Czymże jest?
Gdy w środku pusto
Gdy w sercu źle…
Poszukujemy sensu życia
-Lecz czy życie ma sens?!
Gdy nic nie cieszy…
A miłe wspomnienia gasną,
Niczym świeczka zdmuchnięta
Delikatnym podmuchem wiatru…
Życie wydaje się wciąż tym samym, monotonią…
Uśmiech na twarzy – lecz przyklejony
Śmiech i owszem – ale przez łzy
A te – gdy nikt nie widzi
Bo i kogo one obchodzą…
Ważne, by się śmiać
I grać swoją rolę
W teatrzyku życia
Wystawiać czek – co z tego, że bez pokrycia…
autor: Monika Fiodorow

Codzienność przynosi nam ciągle
Mnóstwo problemów, zmartwień tysiące.
Mówią nam zawsze – chcesz żyć
Musisz być twarda,
Głowa wysoko,
Dla świata pogarda,
Gdy chcesz przejść przez tłum
Rozpychaj się łokciami…
Lecz co zrobić, gdy nie ma się siły
Gdy ma się już dość?
-Trzeba żyć dalej, jak na złość…
autor: Monika Fiodorow

Świecący księżyc, gwiazdy na niebie…
Życie jest jak sen
Szara rzeczywistość, kolejny dzień.
Może trzeba zasnąć,
Aby się wybudzić z tego śmiertelnego snu
By w końcu naprawdę żyć?..
autor: Monika Fiodorow

Tysiące myśli… I mnóstwo pytań,
Wciąż szukam odpowiedzi…
Lecz jak je znaleźć, gdzie one są?
Są we mnie, lecz nieodkryte.
Drzemią, by dojrzeć…
Na każde pytanie odpowiedź istnieje
A my ją znamy…
Choć… nie od razu i nie zawsze, bo jeszcze o niej nie wiemy.
Ale przyjdzie.
Czasami już tracę nadzieję.
Lecz noc, lecz samotność…przynoszą ukojenie.
W podświadomości
Kryje się Boska moc – dana LUDZKOŚCI.
autor: Monika Fiodorow

Człowiek – istota rozumna
Samotna ikonka w przestrzeni
Wyprostowana stoi, dumna
Stąpając twardo po Ziemi

Dumny syn Adama i Ewy
Z wysoko uniesioną głową
Myśli krążą w głowie jak mewy
Nad bezkresu wody tonią

Bo, przecież jest Człowiekiem
Ten “tytuł” zobowiązuje
Postęp cywilizacji – jak świat wieków wiekiem
Zgodnie ze swym sumieniem postępuje…

Ludzkość – świadoma tego, że JEST
Tworzy zasady, tworzy tradycje
Kultura, czystość, honor – zwykły Ludzki gest
Wplątany w nasze codzienne życie.

Bije serce Ziemi
Niby dzwon w kościele
Nasz mały odłamek przestrzeni
- Wszechświata cudowne ziele…

Świadomość własnej wartości
Człowiek nosi w swej głowie
Potęga tej ludzkości
- Świata współczesnej dobie

Godność – domene ludzkości
Poczucie bezpieczeństwa
Potęga świadomości
ŚWIADOMOŚĆ CZŁOWIECZEŃSTWA.

autor: Monika Fiodorow

 Cisza – ten, kto nie słyszł tego dźwięku, nie wie

 Jak On brzmi …

Czym jest cisza? Czy gdy wiatr kołysze liśćmi, to nie właśnie

 ONA Grzmi?

Czy to nie śpiew ptaków, mieszkających w drzewach?..

Czy nie głos strumienia, który w skałach śpiewa?..

Czy głęboka odchłań? Ciemnia bytu?..

Czy po prostu NIC?!

cyt…cyt…cyt…

autor: Monika Fiodorow

Szare niebo za oknem.
Gałęzią kołysze wiatr.
Gdzieś daleko, samotnie
Ktoś opuszcza ten świat.

 Świat pełen chaosu i niedorzeczności.
Za mało na tym świecie zwykłej życzliwości…

autor: Monika Fiodorow